Logo Preloader

Lean on me

THE WHY

As a young girl, I lost my grandparents. The sweetest grandparents who ever existed, I can say. I was 8, very sad, and received a compliment from my former teacher after I asked her, during a Dictation class, how to write Euthanasia. That word was not common for an eight-year-old, she said. By now I'm almost 25 and since then I haven't lost anyone so close to me. So I don't really know what it's like to grieve anymore, other than the grief I felt then.


Over the last few months, I do see my other grandparents declining hard. I realized that we are already losing my you people piece by piece, despite the fact that he they are still alive. I also only now really saw what the process does to bereaved families, and for this I wanted to design something.

RESEARCH QUESTION

How do I contribute to the period of mourning before the person has died?

DESIGN QUESTION

How do I design a stage to words (and emotions) that should not be heard, without letting them be heard?

GRADUATING WITH MY OWN FAMILY

Although my own father and grandfather were my inspiration to start my project, from the beginning I intended for them not to be the main subject of my project. Personal projects do work best for me, but I preferred to take it a step further away from them. Therefore, I decided to take "relatives" as the target group, and focus on this. I have done research through small intuitive surveys, but I also went several times in depth by talking to people who were in a similar situation, or had been. This gave me different views of the situation, other than just what I knew from my own family.

MY AMBITION

For about four years, while studying, I wondered what kind of designer I was. What my goal was, and what suited me as a designer. Only at the last moment, when I looked back at my study career, did I come to the conclusion that I am a connector. I tried to make a connection in every project, sometimes in a very literal and commercial way, sometimes in a very autonomous and almost artistic way. I made a package for Brabantwonen, so that you would feel at home more quickly in your new house, but I also came to the connection through an installation.

MY GOAL

This time as well, my goal is to connect people. From the beginning I wanted to focus on the survivors, and offer them a possibility to express themselves. To give them the feeling of not being alone. To bring together with another, and therefore themselves.

Leun op mij

AANLEIDING

Als jong meisje ben ik mijn opa en oma verloren. De liefste opa en oma die er ooit bestaan hebben, kan ik wel zeggen. Ik was 8, heel verdrietig, en kreeg van mijn toenmalige juf een compliment nadat ik, tijdens een les Dictee, aan haar vroeg hoe je Euthanasie moest schrijven. Dat woord was niet gebruikelijk voor een achtjarige, zei ze. Inmiddels ben ik bijna 25 en sindsdien heb ik niemand meer verloren die zo dichtbij mij stond. Ik weet dus niet echt meer hoe het is om te rouwen, anders dan het verdriet wat ik toen heb gevoeld.


De laatste maanden zie ik wel mijn andere opa en oma hard achteruit gaan. Ik besefte me dat je iemand al stukje bij beetje kunt verliezen, ondanks het feit dat hij nog leeft. Ik zie nu pas echt wat het proces met nabestaanden doet, en hiervoor wilde ik graag iets ontwerpen.

ONDERZOEKSVRAAG

Hoe draag ik bij aan de periode van rouw voordat de persoon is overleden?

ONTWERPVRAAG

Hoe ontwerp ik een podium aan woorden (en emoties) die niet gehoord mogen worden, zonder ze te laten horen?

AFSTUDEREN MET MIJN EIGEN FAMILIE

Hoewel mijn eigen vader en opa mijn inspiratiebron waren om mijn project op te starten, ben ik vanaf het begin af aan van plan geweest om ze niet als hoofdonderwerp van mijn project te laten fungeren. Persoonlijke projecten werken voor mij wel het beste, maar ik wilde er liever toch een stapje verder van weg nemen. Hierom besloot ik om “nabestaanden” als doelgroep te nemen, en mij hier dan ook op te focussen. Ik heb onderzoek gedaan door middel van kleine intuïtieve enquetes, maar ik ben ook verschillende keren de diepte ingegaan door het gesprek aan te gaan met personen die zich in een soortgelijke situatie bevonden, of hadden bevonden. Dit gaf mij verschillende kijken op de situatie, anders dan alleen dat wat ik kende van mijn eigen gezin.

MIJN AMBITIE

Ongeveer vier jaar lang heb ik mij, tijdens mijn studie, afgevraagd wat voor soort ontwerper ik was. Wat mijn doel was, en wat bij mij paste als ontwerper. Pas op het laatste moment, toen ik terugkeek naar mijn studieloopbaan, kwam de conclusie dat ik een verbinder ben. Ik heb in ieder project voor verbinding proberen te zorgen, de ene keer op een hele letterlijke en commerciële manier, de andere keer op een heel autonome en bijna kunstige manier. Ik maakte een pakket voor Brabantwonen, zodat je je sneller thuis zou voelen in je nieuwe huis, maar ook door middel van een installatie kwam ik tot de verbinding.

MIJN DOEL

Mijn doel is om ook nu weer te verbinden. Ik wilde mij vanaf het begin af aan al focussen op de nabestaanden, en hen een mogelijkheid bieden om zich te kunnen uitten. Het gevoel te geven niet alleen te zijn. Samen te brengen met een ander, en daardoor zichzelf.

Youtube Video

Video about the project.

THE DESIGN

After much research, testing and trying, I came up with an installation based on a chair. I found this extra special, because I also made a chair in the first one; furniture therefore often returns in my designs. The chair only has one flaw; it is not possible to sit on it by yourself. Whereas during the process I had been focusing for a long time on isolating the target group, offering them a chance to retreat and be alone, I had the feeling that I hadn't got "it" yet. Was this the right solution? The wheels in my head were spinning at full speed again, and with that question in the back of my mind, I reëngaged with the target group, looking back over my notes. The word "alone" was the first thing that struck me. Several people had indicated that they felt they had to do everything alone, that they were on their own. Always having to be strong, always having to be there for someone else. I came to the conclusion that I had focused completely on the wrong thing, so I changed course. But what then? How do I bring people together who are, sometimes too proud, sometimes too sad, and sometimes too afraid to ask for help? I decided there was only 1 thing to do: I had to give them a nudge.


The chairs are side by side in opposite directions, facing each other. What is noticeable is that the inner chair leg is too short, so when you would sit on it alone, the chair will tip over by hinges. However, if before you sit down, you ask for help from another person and sit down at the same time, the chairs click together and then they will literally lean on each other. They are side by side so you don't have to look at each other and the threshold is lowered. They stand in opposite directions so that you look past each other, with which I want to imitate the atmosphere of staring at the sunset together. The chair is still made of wood, but I have given it a steel look, rusted and all, with which I want to radiate the transience of life. The sadness, the loneliness, and so many people who have gone before you. You are not alone.

CONCLUSION

My design is not intended as an object of use. There are, of course, often many preconditions. It must be safe enough, comply with a lot of rules. I also don't think that I'm solving the problem with my project. It is, however, an Ode to Solitude in its final phase.

HET ONTWERP

Na veel onderzoeken, testen en proberen kwam ik op een installatie gebaseerd op een stoel. Dit vond ik extra bijzonder, omdat ik in de eerste ook al een stoel heb gemaakt; ook meubels komen dus vaak terug in mijn ontwerpen. De stoel heeft alleen één mankement; het is niet mogelijk om er in je eentje op te zitten. Waar ik mij lange tijd tijdens het proces aan het focussen was op het afzonderen van de doelgroep, ze een kans te bieden om zich even terug te trekken en alleen te zijn, had ik het gevoel “het” nog niet te hebben.Was dit wel de juiste oplossing? De wieltjes in mijn hoofd draaiden weer op volle toeren en met die vraag in mijn achterhoofd ging ik opnieuw met de doelgroep in gesprek, en keek ik mijn notities terug. Het woord “alleen” was het eerste wat me opviel. Meerdere personen hadden aangegeven het gevoel te hebben gehad alles alleen te moeten doen, er alleen voor te staan. Altijd maar sterk te moeten zijn, altijd er voor een ander te moeten zijn. Ik kwam tot de conclusie dat ik mij volledig op het verkeerde had gefocust, dus gooide ik het roer om. Maar wat dan wel? Hoe breng ik mensen samen die, soms te trots, soms te verdrietig, en soms te bang zijn om om hulp te vragen? Ik besloot dat er maar 1 ding op zat: ik moest ze een duwtje in hun rug geven.


De stoelen staan in tegenovergestelde richting naast elkaar, tegen elkaar aan. Wat opvalt is dat de binnenste stoelpoot te kort is, dus wanneer je er alleen op zou gaan zitten, zal de stoel door middel van scharnieren omvallen. Echter, wanneer je voordat je gaat zitten, hulp vraagt aan een ander en tegelijkertijd gaat zitten, klikken de stoelen in elkaar en zullen ze vervolgens letterlijk op elkaar leunen. Ze staan naast elkaar, zodat je elkaar niet aan hoeft te kijken en de drempel verlaagd wordt. Ze staan in tegenovergestelde richting zodat je langs elkaar heen kijkt, waarmee ik de sfeer van samen naar de zonsondergang staren wil imiteren. De stoel is nu nog van hout gemaakt, maar ik heb hem een staallook gegeven, geroest en al, waarmee ik de vergankelijkheid van het leven wil uitstralen. Het verdriet, de eenzaamheid, en zoveel mensen die je voorgegaan zijn. Je bent niet alleen.

TOT SLOT

Mijn ontwerp is niet bedoelt als gebruiksvoorwerp. Daar zitten, natuurlijk, vaak veel randvoorwaarden aan. Het moet veilig genoeg zijn, aan een hoop regels voldoen. Daarnaast denk ik ook niet dat ik met mijn project het probleem oplos. Het is wel een Ode aan de Eenzaamheid in de laatste fase.